Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017

Η παρουσίαση και οι [ακριβές] παρουσίες

Το ραντεβού ήταν για την Τετάρτη που μας πέρασε στο Περαχώρι της Μεταμόρφωσης. Με την ασφυκτική ζέστη των ημερών, σκεφτόμουν πόσο ωραίο θα ήταν να διακτινιζόμασταν ξαφνικά όλοι μαζί στο Περαχώρι των Ανωγείων. Να πιούμε τις ρακές μας στη σκιά του Ψηλορείτη και να δροσιστούμε στο φυσικό κλιματιστικό που αναβλύζει απ’ τα πανάρχαια μονοπάτια του. Ωστόσο, μια χαρά αποδείχτηκε και το Περαχώρι της Μεταμόρφωσης• η παρέα είναι που μετράει άλλωστε.

Όλοι οι φίλοι τίμησαν και τήρησαν με το παραπάνω την προτροπή της πρόσκλησης  [ελεύθερη είσοδος μόνο με  την επίδειξη καλής διάθεσης].
Ο φιλόξενος χώρος του Φώτη πλημμύρισε από νωρίς με παρέες, χαμόγελα, συστάσεις, αγκαλιές, συγκίνηση, τρακ, αμηχανία και τα πρώτα ποτηρο-τσουγκρίσματα.

Ο Γιώργης έκανε πρόβα στο μαντολίνο του. Ο Θάνος στο φωτογραφικό του εξοπλισμό. Οι εθελοντές «φωτογράφοι» που προσφέρθηκαν να καταγράψουν τη βραδιά, έστηναν τα τρίποδα και τους φακούς τους.
Κάτι ξέμπαρκοι πελάτες που έτρωγαν ήδη στο μαγαζί, ενώθηκαν στην παρέα μας, παρακολούθησαν την παρουσίαση κι ήρθαν στο τέλος για βιβλία και ευχές. 

Ομολογώ πως η συγκίνηση χτύπησε κόκκινο, έπαθα ένα ωραιότατο τρακ και η παρουσία του μικρόφωνου κορύφωσε τον πανικό μου.

Τέλος καλό, όλα καλά. Είχα δυνατούς «συμπαρουσιαστές» και μια υπέροχη εξέδρα να μας τυλίγει προστατευτικά στις ματιές τους. Πότε χαρούμενες και πότε μια ιδέα υγραμένες. Η προσδοκία πάντως επετεύχθη. Αφήσαμε για λίγο στην άκρη το άχθος της καθημερινότητας κι αφεθήκαμε στο παιχνίδι του λόγου και στην ταλάντωση μεταξύ συγκίνησης και χαράς. 

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους αφανείς φωτο-ρεπόρτερς που αποθανάτισαν τις στιγμές που μοιραστήκαμε. Στον καλό συνάδερφο Άντζελο Καρβούνη και στον εκλεκτό φίλο Στέφανο Ξηρουχάκη. Σύντομα θα έχουμε ετοιμάσει και το βίντεο για να το μοιραστούμε και με τους φίλους που είναι στην επαρχία. 

Το βιβλίο έχει πάρει  πλέον το δρόμο του και είναι σε πολύ καλά χέρια.
Εκφράζω την απέραντη ευγνωμοσύνη μου στους φίλους που με τίμησαν με την παρουσία τους. Ειλικρινά δεν περίμενα τέτοια προσέλευση και τόσο τιμητική υποδοχή. 

Ξανασμίξαμε μετά από χρόνια με παλιούς-καλούς φίλους, αγκάλιασα πολυαγαπημένα πρόσωπα απ’ τη μπλογκογειτονιά μας, το Κατερινάκι, την Ελένη, την Μαρία-Νικόλ και  η απόλυτη έκπληξη ήταν η παρουσία του Νίκου Πιλάβιου με την γλυκύτατη Στεφανία μας. Ξαφνιάστηκα με την παρουσία εκλεκτών συνδημοτών που δραστηριοποιούνται στα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης μας, καθώς και γνώριμων προσώπων που δεν περίμενα ότι θα ανταποκριθούν στην πρόσκληση. Από συναδέρφους, μέχρι παλιές συμμαθήτριες απ’ τις σχολές γονέων, καθώς  και συν-γυμναζόμενες στο αθλητικό τμήμα του δήμου μας, συμπεριλαμβανομένης και της γυμνάστριας μας. Όπως έμαθα αργότερα, είχαν αλλάξει το πρόγραμμα της μέρας για να προλάβουν να έρθουν. 

Κλείνοντας, θέλω να ευχαριστήσω τους φίλους-συμπαρουσιαστές μου, κάτι ανθρώπους-διαμάντια που με μεγάλη επιφύλαξη τους είχα ρωτήσει πριν μέρες, αν θα ήθελαν να βρεθούμε ομοτράπεζοι στην παρουσίαση του βιβλίου. Η ανταπόκρισή τους ήταν πολύ συγκινητική. Στον ελάχιστο χρόνο που είχαμε, γεφυρώσαμε αποστάσεις –αφού η Δήμητρα ήταν εκτός Αθηνών και ο Θάνος εκτός Ελλάδας- και μέσω μηνυμάτων και τηλεδιασκέψεων (ούτε στο γιούρογκρουπ τόση οργάνωση), στήθηκε το πάνελ. Η γνωριμία μεταξύ τους έγινε τη βραδιά της παρουσίασης και σχεδόν όλα κύλησαν αυθόρμητα, δίχως προετοιμασίες και πρόβες. Σαν υστερόγραφο, καταθέτω την άφατη συγκίνησή μου για την ευσύνοπτη παρουσίαση του Γιώργου Δαμιανού, που μου έκανε την τιμή να εμπιστευτεί και να υιοθετήσει στις εκδόσεις του τις «Ιστορίες της διπλανής κρίσης».  Αν και γνωριζόμαστε ελάχιστα, αφηγήθηκε με ακρίβεια τις εσωτερικές μου αναζητήσεις και όλες τις κρυφές μου επιδιώξεις όταν έγραφα αυτές τις ιστορίες. 


Δήμητρα, Γωγώ, Θάνο και Γιώργο… σας ευχαριστώ!



Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Πρό[σ]κληση για παρουσίαση

Έκανε τα πρώτα του –δειλά- βήματα στο χαοτικό σύμπαν των εκδόσεων και συνεχίζει την πορεία του αργά αλλά σταθερά . Οι ήρωες των ιστοριών περιμένουν υπομονετικά στα ενδότερα,  να γίνουν οι σελιδοδείκτες στα προσωπικά μας τεφτέρια που έχουμε με τη ζωή. Όχι πως είναι μοιραίοι και γοητευτικοί, έχουν όμως όλη την καλή διάθεση να μας πάρουν απ’ το χέρι και να μας βγάλουν σ’ ένα ξέφωτο.

Χρωστάω ένα τεράστιο «Ευχαριστώ» σ’ όλους τους φίλους που αγκάλιασαν αυτή την προσπάθεια απ’ την πρώτη κιόλας στιγμή. Η υποδοχή ήταν ομολογουμένως συγκινητική και τιμητική. Κι ας μην έχουν ταρατατζούμ και δημόσιες σχέσεις, είναι απ’ αυτές τις ιστορίες που διαδίδονται από στόμα σε στόμα, όπως γινόταν παλιά ανάμεσα στις ανθρώπινες παρέες.  


Η πρόσκληση είναι για να ξεφυλλίσουμε παρέα ένα βιβλίο.
Η επιδίωξη είναι να βρεθούμε ΜΑΖΙ.
Η προσδοκία είναι να βγάλουμε τα καλά μας ρούχα και να βγούμε συντροφιά για παιχνίδι. Στις λέξεις, στα νοήματα και στα συναισθήματα. Να πάρουμε λίγες ανάσες για να έχουμε αποθέματα αέρα στις ασφυκτικές μέρες που μας περιμένουν.  
Για τους φίλους που είναι  στην επαρχία και δεν θα μπορέσουν να βρεθούν κοντά μας, κρατάω τις ευχές και τα μηνύματά τους ως πολύτιμο φυλαχτό. Μερικές φορές η φυσική παρουσία δεν είναι απαραίτητη για να στηθεί μια συντροφιά. Νοερά έχω την εικόνα τους και τους σφίγγω το χέρι. 
Απ’ την καρδιά μου, σας ευχαριστώ!


Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

“Λυποαναρρόφηση και λυπογλύπτες”

Τέτοιο αντηλιακό δεν έχει βγει ακόμα. Οι δείκτες προστασίας ανύπαρκτοι. Και το δίχτυ ασφαλείας επίσης.  Αρκούν λίγες ώρες πρωινής έκθεσης στην ακτινοβολία της τηλεόρασης και θα έχεις πειστεί ότι έχεις περιττά κιλά, πεσμένο στήθος, πρησμένα πόδια, χαλαρωμένα μπράτσα και ξεχειλωμένη περιφέρεια. Αν δεν ντρέπεσαι ήδη για το σώμα σου, θα πρέπει να ντρέπεσαι που δεν ντρέπεσαι.

Λογικά θα έχεις παρατήσει δουλειά (αν υπάρχει), σπίτι, παιδιά, μαγειρέματα και φροντίδες και θα τρέχεις να παραγγείλεις την αδυνατιστική κρέμα που θα σε σμιλεύει καθώς κοιμάσαι, τις μαγικές τσίχλες που θα σου κόψουν διαμιάς την όρεξη, τα μαγνητικά σκουλαρίκια που θα σου καίνε λίπος όταν τα φοράς, έναν αναζωογονητικό μασαζοκορσέ που θα σου ροκανίζει την κυτταρίτιδα καθώς σφουγγαρίζεις τα πατώματα και το επαναστατικό  συμπλήρωμα διατροφής από ψυχρής έκθλιψης πρωτόγαλα θηλυκιάς χελώνας, που θα σε λιποαναρροφήσει σε λίγες μόνο μέρες!

Κι ύστερα θα ξυπνήσεις. Με τη θλιβερή διαπίστωση πως σε περιμένει ο νεροχύτης, οι παιδικές τσιρίδες απ’ το διπλανό δωμάτιο, ένα ολάκερο σπίτι για να το φέρεις βόλτα και μια σιδερώστρα γεμάτη τσαλακωμένα ρούχα. Ίσως και να δακρύσεις πάνω απ’ την κατσαρόλα, όχι τόσο απ’ το κρεμμυδάκι που ψιλοκόβεις, όσο για τα παραπανίσια σου βάρη. Την αποστροφή για τον εαυτό σου, τη μελαγχολία και την ανασφάλεια. Θα τα σοτάρεις όλα με το φαγητό της μέρας και θα κλείσεις το καπάκι να βράσουν στο ζουμί τους. Όση ώρα τους στύβεις πορτοκάλια σκυμμένη στο νεροχύτη, η καλλίγραμμη τηλεπερσόνα –λες και σε βλέπει απ’ το γυαλί η άτιμη- σου κάνει αντιπερισπασμό, κάνοντας ρεκλάμα την «Πανμέγιστη-Επαναστατική-Ζούπερ Αδυνατιστική Κρέμα» που θα σου εξαφανίσει την όψη φλοιού πορτοκαλιού στα μπούτια σου. Χωρίς κουκούτσια η πορτοκαλάδα του Νικόλα, χωρίς έγνοιες η τηλεπαρουσιάστρια, χωρίς ρετούς η ζωή σου, «Χωρίς ενοχές για το σώμα, δε γίνεται να ξεκινήσει καλοκαίρι»Αλισβερίσι να γίνεται δηλαδή, για να βγει και σήμερα το καθόλου κοπιαστικό –μα ούτε και ευκαταφρόνητο- μεροκάματό της.



Κι αν δεν πείστηκες ακόμα, μπαίνει σ’ εφαρμογή ο βαρύς οπλισμός της. Ειδικοί διατροφολόγοι , ψυχολόγοι, αισθητικοί και πλαστικοί χειρουργοί, πάσης φύσεως λιποεξαφανιστές και  σαλτιμπάγκοι θα σε αναλάβουν προσωπικά. Όλοι θα σου υποσχεθούν ότι θα χάσεις το περιττό βάρος στην περιφέρεια και τα ψωμάκια, φορτώνοντάς σε όμως, με τόνους από ψυχικό άχθος και ενοχές. «Ο καθρέφτης σας κυρία μου… ο καθρέφτης σας είναι αυτός που θα σας πει την απόλυτη αλήθεια. Ακούστε τον προσεχτικά κι ελάτε να κλείσουμε ένα ραντεβού γνωριμίας…», είπε ο ειδικός με περισπούδαστο ύφος.

Ο παλιός ολόσωμος καθρέφτης σε περιμένει υπομονετικά στο ντουλαπόφυλλο της κρεββατοκάμαρας. Διαπιστώνεις πως έχετε να ιδωθείτε κατάματα κάτι χρόνια. Είτε απ’ την κούραση και τις έγνοιες, είτε απ’ το φόβο της ρυτίδας και του λίπους. Σήμερα όμως ξέρεις πως δεν γλυτώνεις την αντανάκλασή του –με τις ευλογίες του ειδικού μάλιστα- κι αφήνεσαι παραδομένη στην κριτική του…

-         Θυμάσαι πόσα ζήσαμε μαζί; Χάδια, έρωτες, γέννες, λοχείες, θηλασμούς, οδύνες και χαρές, λαχτάρες και κοπιαστικά μερόνυχτα… Πάντα ήμουν πιστό στις ανάγκες και τις προσταγές σου. Κι όσο περνάει ο καιρός, αγαπώ τα παραπανίσια κιλά σου, την ξεχειλωμένη απ’ τις γέννες κοιλιά σου, την κυτταρίτιδα και τα κρεμασμένα σου μπράτσα, τις ραγάδες στο στήθος και τα πρησμένα σου γόνατα. Να είσαι περήφανη για  το κορμί σου και να θαυμάζεις αυτά που κατάφερες! Και πάνω απ’ όλα, να το υπερασπίζεσαι σ’ όσους το υποβιβάζουν σε φτηνό προϊόν που θα το βάλουν στην πριονοκορδέλα  για να το φέρουν στα μέτρα του παραμυθιού τους…


 Η φωνή της παρουσιάστριας δεν ακούγεται πια απ’ το σαλόνι.

Σαν να πάτησε κάποιος το κόκκινο κουμπάκι λυποαναρρόφησης.

[φωτογραφίες απ' το διαδίκτυο]

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Το βιβλίο μου

“Ο άνθρωπος οφείλει να φυτέψει τουλάχιστον ένα δέντρο. Να γεννήσει τουλάχιστον ένα παιδί. Να γράψει τουλάχιστον ένα βιβλίο”. 
Το απόφθεγμα της λατρεμένης Έλλης Αλεξίου, ήταν και συνεχίζει να είναι το αγαπημένο μου σενάριο ζωής.

Έχοντας πραγματοποιήσει καιρό τώρα τα δύο πρώτα, έχω τη χαρά και την απέραντη συγκίνηση να κλείσω τα τεφτέρια μου και να κάνω ταμείο. Το βιβλίο βρίσκεται ήδη στην «αίθουσα τοκετών» και σκάει μύτη από βδομάδα. Νιώθω την ανάγκη να σας ευχαριστήσω απ’ την καρδιά μου για την ενθάρρυνση και τη στήριξή σας όλα αυτά τα χρόνια που συνυπάρχουμε στην ιντερνετική μας γειτονιά.


Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα: 24Γράμματα

Ένα τεράστιο «Ευχαριστώ» στον  εκδότη Γιώργο Δαμιανό, για την εμπιστοσύνη του και την άμεση ανταπόκρισή του να προχωρήσουμε σ’ αυτό το εγχείρημα.

Ας μου επιτραπεί να εκφράσω και δημόσια την ευγνωμοσύνη μου στους παλιούς  φίλους που με στηρίζουν με συνέπεια εδώ και χρόνια και με τράβηξαν απ’ το χέρι για να τολμήσω τη βουτιά στα βαθειά νερά μιας έκδοσης.
Ο Θάνος, η Αριστέα, η Ρούλα, ο Χρήστος, η Φλώρα, ο Μαχαίρης, η Κλαυδία, η Έλενα, η Μαριλένα, ο Άρης…  και κάποιες Μαρίες (ξέρουν αυτές).

Εύχομαι αυτός ο μήνας να φέρει λίγο καλοκαιράκι στις ζωές μας, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Να είστε όλοι καλά!